"BİZİM KÜLTÜRÜMÜZ VARKEN...", Meryem Erva OLĞAÇ

BİZİM KÜLTÜRÜMÜZ VARKEN...

(*Bu metin, Türk dili ve edebiyatı 9. sınıf dersi 1. Tema yazma performans etkinlikleri kapsamında Faruk Nafiz Çamlıbel'in "SANAT" şiiri yorumlanarak yazılmıştır.)

Farklı kültürleri tanımak güzeldir ancak kendi değerlerimizi görmezden gelip sadece dışarıya hayran olmak bizi köklerimizden koparır. Kendi zenginliklerimizi unutup yabancı olanı üstün tutmak büyük bir yanılgıdır.

İnsanlarımız, bizim ihtişamlı ve büyüleyici bin bir mimari güzelliğimiz varken neden Eyfel Kulesi'ne takılıp kalırlar anlam veremiyorum. Paris’e gidip Eyfel Kulesi önünde fotoğraf çekilmek moda olmuş. Bir de kiliselerdeki mozaiklere hayranlık meselesi var. Bizim camilerdeki çinilerimizin neyi eksik mozaiklerden? Bakıyorum da herkes bale gösterilerine gidiyor şu sıralar. Baleye gidince çok mu farklı oluyor sanki. Bizim ihtişamlı seğmenlerimizin heyecanını hangi dans verir ki?.. Orkestra konserlerine gidenlere de "çok kültürlü" diyorlar. Neden Türk musikisi dinleyenler kültürlü olmuyor da orkestra konserlerine gidenler kültürlü oluyormuş ki? Bizim kahraman ve fedakâr Türk kadınlarımızı görmezden gelip de yabancı bir memleketteki ruhsuz bir kadın heykeline kapılmak niye?

​ Sonuçta dünyayı merak etmek iyidir ancak kendi elimizdeki mücevheri yok sayıp başkasının cam parçasına özenmek bana çok ağır geliyor. Ne zaman kendi tarihimize ve kültürümüze hak ettiği değeri veririz, işte o zaman gerçekten kendimiz olabiliriz.

SANAT (*)

Yalnız senin gezdiğin bahçede açmaz çiçek,

Bizim diyarımızda bin bir baharı saklar!

Kolumuzdan tutarak sen istersen bizi çek

İncinir düz caddede dağda gezen ayaklar

Sen kubbesinde ince bir mozaik arar da

Gezersin kırk asırlık mabedin içini

Bizi sarsar bir sülüs yazı görsek duvarda,

Bize heyecan verir bir parça yeşil çini

Sen raksına dalarken için titrer derinden

Çiçekli bir sahnede bir beyaz kelebeğin

Bizimde kalbimizi kımıldatır derinden

Toprağa diz vuruşu dağ gibi bir zeybeğin

Fırtınayı andıran orkestra sesleri

Bir ürperiş getirir senin sinirlerine,

Istırap çekenlerin acıklı nefesleri

Bizde geçer en yanık bir musiki yerine

Sen anlayan bir gözle süzersin uzun uzun

Yabancı bir şehirde bir kadın heykelini,

Biz duyarız en büyük zevkini ruhumuzun

Görünce bir köylünün kıvrılmayan belini...

Başka sanat bilmeyiz karşımızda dururken

Yazılmamış bir destan gibi Anadolu’muz

Arkadaş, biz bu yolda türküler tuttururken

Sana uğurlar olsun... ayrılıyor yolumuz

Faruk Nafiz Çamlıbel